To nieprawda, że dziś prawdziwych krytyków juz nie ma... Prawdą jest natomiast, iż obecnie krytyka filmowa stanowi u nas formę twórczości literacko-publicystycznej i kulturotwórczej w zaniku, rzec można, endemiczną i przeżywającą od dłuższego czasu poważny kryzys.

Dialogi ulatują, odchodzą w zapomnienie zawiłości fabuły. Pozostają obrazy. Czy ktoś, kto obejrzał Misery jest w stanie zapomnieć porcelanowego pingwinka? Czy widzowie Matrixa nie przypomną sobie momentalnie sceny z wyginającą się łyżką?
O tym właśnie jest ta książka. O obrazach. Gustavo Mercado stworzył niebywały przewodnik po środkach narracji filmowej, w którym na przykładach setek kadrów odkrywa tajemnice wizualnego snucia opowieści. Również opisane tu filmy są nietypowe i różnią się od tych, które zwykle napotyka się w pozycjach tego typu. Nie ma tu dominacji "żelaznej klasyki" - zamiast rozłożonych na czynniki pierwsze ujęć z Obywatela Kane`a napotkasz tu kadry z Bękartów wojny, Indiany Jonesa, czy Leona Zawodowca.
Nie ważne, czy rozpoczynasz dopiero przygodę z filmem, czy zużyłeś kilometry taśmy na realizację swych produkcji - ta pozycja poszerzy twoje wizualne horyzonty. Koniec z chłonięciem filmów jak laik. Po lekturze tej książki spojrzysz na nie w nowy, profesjonalny sposób. Spojrzysz OKIEM FILMOWCA.

SPRZEDAŻ OD 15-04-2011!
Czytelnik nie ma wątpliwości, że ten pan naprawdę kocha kino.
Darek Foks, "Machina"
Žižek, jak nietzscheański dyletant czy jak gombrowiczowski przechodzień, jest obeznany w historii filozofii, ale i w tym, co przynoszą codzienne gazety. A wszystko, czego się tknie, zamienia się w przedmiot mentalny, obiekt umysłu, któremu możemy się przyglądać z różnych stron jak kolorowym kulom, które w filmie Spielberga puszcza w ruch E.T., chcąc pokazać chłopcu, z jakiej galaktyki przybył.
Tadeusz Sobolewski, "Gazeta Wyborcza"
Lacrimae rerum. Kieślowski, Hitchcock, Tarkowski, Lynch to filmowe tour de force słoweńskiego psychoanalityka i filozofa Slavoja Žižka. Jego komentarze, brawurowe, erudycyjne, często obrazoburcze, dowodzą, że "praca teorii" może dokonać się w kinie i dochować wierności temu, co w samych filmach nieświadome. Filmografia książki liczy sto pięćdziesiąt tytułów. Oprócz Dekalogu, Niebieskiego, Podwójnego życia Weroniki, Psychozy, Zawrotu głowy, Solaris, Stalkera, Nostalgii, Zagubionej autostrady, Blue Velvet i Dzikości serca, autor obszernie komentuje m.in. Przełamując fale, Piknik pod Wiszącą Skałą, Utalentowanego pana Ripleya, Oczy szeroko zamknięte, Dzień zagłady, Spokojnego Amerykanina i Casablankę.
Fragmenty esejów umieszczonych w Lacrimae rerum złożyły się na scenariusz cyklu Z-boczona historia kina w reżyserii Sophie Fiennes (2006).

Sztuka masowa zapewnia ogromnej liczbie ludzi pierwszy kontakt z doświadczeniem estetycznym. Można by więc oczekiwać, że stanie się ważnym przedmiotem rozważań filozofów sztuki, zarówno współcześnie, jak i przez cały wiek XX.  Tak się jednak nie stało. Filozofowie sztuki zazwyczaj albo ją ignorują, albo też, jeśli już zwracają na nią uwagę, to po to, aby ją zdyskredytować, wyjaśnić, dlaczego nie jest prawdziwą sztuką lub dlaczego jest sztuką złą. Żyjemy w epoce sztuki masowej i większość z nas, jak sądzę, zgodziłaby się, że bywa ona dobra lub zła, a mimo to brakuje nam teorii, które mogłyby ją scharakteryzować. Ta sytuacja wymaga zmiany. Książka niniejsza ma być krokiem w tym kierunku. Jej celem jest również rozwinięcie, a może raczej zapoczątkowanie refleksji filozoficznej nad sztuką masową, prowadzonej z perspektywy estetyki analitycznej.

Seria publikacji "Literatura na ekranie" to prezentacja dorobku polskiego filmoznawstwa w dziedzinie badań adaptacji filmowych literatury. Zawarte w książkach teksty są analizą możliwych metod wykorzystania dzieł literackich w filmie, a także przedstawiają historię związku literatury z filmem. W zamieszczanych w kolejnych tomach esejach są prezentowane wybrane adaptacje powieści należących do określonego kręgu językowego, bądź do kanonu danej literatury narodowej.

I tom serii "Od Cervantesa do Pereza-Reverte`a" poświęcony został literaturze hiszpańskojęzycznej. Oprócz tekstów o "Don Kichocie" i "Klubie Dumas" Pereza-Reverte`a znalazły się w nim m.in. eseje o adaptacjach prozy Blasca Ibáneza, Unamuno, Borgesa czy Marqueza, filmach Wellesa, Saury, Polańskiego i Bertolucciego.

Jak się ustrzec medialnej manipulacji? Jak nie pogubić się w gąszczu informacji, którymi media codziennie zalewają nasze umysły? Wreszcie jak być świadomym „konsumentem” mediów? „Woda z mózgu” jest poradnikiem, jak korzystać z mediów i nie dać się ogłupić. Nie tylko przestrzega, ale i uczy. Manipulacja bowiem ma już swoją długą historię. A że „czwarta władza” niejednokrotnie czyni zakusy na nasze umysły i naszą wolność, to rzecz pewna.

Oglądanie filmów wyzwala w nas duże emocje. W jednych większe, w innych mniejsze, ale zawsze nam one towarzyszą. Wiemy, że jest to fikcja, ale fikcja naśladująca rzeczywistość. Nie zawsze jesteśmy w stanie oddzielić obie te kwestie. Jak wielu widzów jest w stanie wykazać się znawstwem w przypadku filmów poruszających tematykę powiązaną ze stosunkami międzynarodowymi? Jak definiowana jest w prawie międzynarodowym suwerenność państwa? Czy prawa człowieka mają charakter uniwersalny? Czy demokracja jest rzeczywiście tym, czego pragną wszystkie społeczeństwa na świecie? Czy gdy na ekranie telewizora widzimy film o Afryce, to przedstawia on Czarny Ląd, czy tylko pewne wyobrażenie na jego temat, jakie w swoim umyśle przechowuje twórca tej produkcji? Na te pytania autor stara się odpowiedzieć, analizując produkcje dominującej w świecie północnoamerykańskiej kinematografii. Oczywiście stwierdzenie, że filmy prezentują jakąś subiektywną wizję świata, nie jest tezą odkrywczą i niniejsza praca wcale nie chce jej udowadniać. Autor spogląda na świat przez pryzmat Hollywoodu, analizując jak on wygląda z owej dominującej perspektywy. Skoro wie, że jest to świat wykreowany, to zadaje pytania: Jak? Po co? Dlaczego?

[...] to istne kompendium wiedzy na temat słuchowiska radiowego, poczynając od jego początków, a na dzisiejszej wiedzy kończąc. To doskonała monografia tematu, łącząca wzgląd historyczny z teoretycznym, uzgadniająca w wielu interpretacjach arkany warsztatowe sztuki radiowej z literaturoznawstwem. Profesjonalni medioznawcy i studenci dziennikarstwa znajdą wiele dociekliwych i kompetentnych analiz i interpretacji, z których wnioski odnieść będzie można nie tylko do medium radiowego. Podobnie można powiedzieć o literaturoznawcach, którzy znajdą nazwiska interesujących ich pisarzy nieraz w niespodziewanych kontekstach, jako twórców posługujących się audialnymi środkami wyrazu, tworzących dzieła przeznaczone do emisji w eterze albo dzieła do tego się po prostu nadające.