Fundamentalne pytania, które Radziwon zadaje w swojej książce zadać jest bardzo łatwo: co powoduje, że wybitna jednostka w określonych warunkach działa akurat tak, a nie inaczej? Dlaczego ten sam człowiek czasami zachowuje się jak bohater, a innym razem jak tchórz? Czy zdaje sobie sprawę ze swoich pobudek? Kiedy działa zgodnie z nimi, a kiedy na przekór? W odniesieniu do konkretnej osoby odpowiedzi na te pytania udzielić niełatwo. W odniesieniu do Jarosława Iwaszkiewicza i jego długiego, powikłanego życia, jest to trudne w dwójnasób. Człowiek Wschodu i Zachodu, wrażliwy artysta i erudyta, prozaik i poeta, był jednocześnie przywiązany do splendorów, zauroczony władzą, nieraz łatwo ulegał złudzeniom, czasem zachowywał się jak oportunista. Marek Radziwon śledzi jego koleje życia, wskazuje wydarzenia i osoby, które kształtowały Iwaszkiewicza, oraz sięga po mnogość źródeł i świadectw, które pomagają choćby częściowo pojąć tę niezwykle skomplikowaną osobowość.

Radziwon napisał mądrą, dociekliwą książkę, dotarł do wielu niewykorzystanych dotąd materiałów, takich jak listy, źródła archiwalne, czy też notesy i kalendarzyki pisarza. Nie przykrawa przy tym życia Iwaszkiewicza do współczesnych realiów, nie proponuje łatwych odpowiedzi, ostrożnie formułuje oceny. Zadaniem tej wyjątkowej biografii nie jest bowiem poniżenie lub wywyższenie bohatera, ale przede wszystkim próba jego zrozumienia.

Niniejsza rozprawa jest próbą nakreślenia portretu pisarza, artysty, intelektualisty, od czasu jego młodości, która przypadła jeszcze na czasy pod zaborami, życia w wolnej Polsce, wreszcie w powojennej epoce autorytarnej. Ta biografia ma odtwarzać fakty, ale ma także dawać oceny i interpretacje, chociaż nie wprost. Ma także dość szeroko szkicować tło zdarzeń, trudne uwarunkowania, w jakich znalazł się mój bohater. - fragment.

Kiedy poproszono mnie na próbę, szłam na nią pełna ciekawości, z powodu obsady. Z Emilką Krakowską byłyśmy z tego samego teatru. Z Elką Kępińską grałyśmy nieustannie u Olgi Lipińskiej. Z Ewą Wiśniewską nie spotkałyśmy się jak dotąd w pracy, ale prywatnie znałyśmy się doskonale. Ze Zbyszkiem Zapasiewiczem wiele razy pracowaliśmy w radio. Heńka Boukołowskiego, miłego gadułę, lubiliśmy wszyscy. Pana Henryka Borowskiego kochaliśmy, a nasze matki i ciotki, czyli Elę Wieczorkowską, Basię Rachwalską, Basię Ludwiżankę, szanowałyśmy i darzyłyśmy należnymi starszym względami. Stojącego na czele naszej gromady Stasia Wohla po prostu uwielbiałyśmy. A Basię Borys-Damięcką? Basia była nasza, z nas. (...) Wiesia Niemyska, Renata Kossobudzka, Aniela Świderska, Krzysiek Kowalewski, Basia Horawianka, Ewa Żukowska i wszyscy inni gwarantowali, że będzie anielsko.
Publiczność okazała się moim najwierniejszym i najbardziej lojalnym przyjacielem. Mało tego, dzięki tym spotkaniom zrozumiałam, jaką ogromną wartością była w całym moim zawodowym życiu. Bez niej byłabym kimś innym. To był mój prawdziwy życiowy partner. Niezawodny. Bo jeśli mam przekonanie, że nie zmarnowałam swego życia i mam prawo uznać je za może nie do końca spełnione, ale przynajmniej udane, to przekonanie to czerpię przede wszystkim z sympatii widzów.
Zofia Kucówna to jedna z najwybitniejszych polskich aktorek, niezwykła osobowość, która talentem i pracą podbiła sceny najlepszych teatrów, opowiada o życiu w teatrze i o teatrze jej życia. Swój niepowtarzalny talent udowodniła w wielu spektaklach, a jej kreacje Fedry, Soni, Bronki, Eurydyki czy Panny Młodej zapisały się głęboko w pamięci widzów.
Zapach szminki jest opowieścią o teatralnym życiu Zofii Kucówny, a także o wybitnych ludziach teatru, zarówno tych sławnych: Adamie Hanuszkiewiczu, Danielu Olbrychskim, Tadeuszu Nardellim, jak i tych pozostających w cieniu kurtyny.
Jest też autorką tomu wspomnień Zatrzymać czas (2008).

Wprowadzono godzinę policyjną, zabroniono poruszania się po mieście, dlatego ukradkiem, z ukrycia robiłem zdjęcia - wspomina Jacek. - Miałem pecha. Znienacka poczułem na plecach lufę pistoletu maszynowego. Odwróciłem się, by zobaczyć przed sobą rozwścieczonych żołnierzy. Popchnęli mnie pod mur. I wtedy, gdy sekundy dzieliły mnie od śmierci, stał się cud.
Przejeżdżający przypadkiem oficer uratował go od niechybnej śmierci, wsadził do jeepa i odstawił do hotelu.   Tam, siedząc nad szklanicą whisky, powoli dochodził do siebie, uświadamiając sobie, jak wiele w życiu zależy od przypadku, odrobiny szczęścia. A on był dzieckiem szczęścia. Sprawdził to wielokrotnie w dotychczasowym życiu, choć głośno odżegnywał się od takich sugestii. Swoje sukcesy opierał na solidniejszej podbudowie niż złudne szczęście.
Wokół wielowymiarowej postaci Jacka Pałkiewicza narosło sporo legend. W roli dobrowolnego rozbitka pokonał samotnie Atlantyk. Jest weteranem Sahary i Syberii. Przecierał szlaki na Borneo i Nowej Gwinei. Twórca survivalu w Europie. Szkolił liderów biznesu w przekraczaniu barier osobowości. Przygotowywał brygady antyterrorystyczne do działań w niegościnnych klimatach dżungli, pustyni i Arktyki. W 1996 r. rozwiązał zagadkę źródła Amazonki, które wcześniej było przedmiotem niekończących się spekulacji. Odkrycie to zostało zatwierdzone przez właściwe instytucje peruwiańskie i otworzyło, jako pierwszemu Polakowi, drzwi do superelitarnego Królewskiego Towarzystwa Geograficznego w Londynie, instytucji poświadczającej sławę eksploratora.
Pałkiewicz to postać wyrazista, bezkompromisowa, nie grzesząca skromnością. Dla jednych stanowi wzór niestrudzonego podróżnika i skutecznego działania, dla innych słynie z przerośniętej osobowości. Z pewnością nie jest facetem, który przeprasza, gdy ktoś nadepnie mu na nogę w tramwaju. Krytycy zarzucają mu nietolerancję i ksenofobię, a jego drakoński stosunek do poprawności politycznej wzbudza kontrowersje. Nie wielu biografów potrafiło tak jak Andrzej Kapłanek pokazać bohaterów bez uprzedzeń i wyolbrzymiania, nie goniąc za sensacją. "Niczego nie podkolorowałem, starałem się pokazać go bez emocji, a przede wszystkim wiernie - pisze Autor. -  Czy wyszła biografia lub pomnik, osądzi Czytelnik".

Podczas zwyczajnej podróży pociągiem w potwornym upale w gwarnym, zatłoczonym wagonie stało się coś niezwykłego: Bóg przyszedł do siostry Teresy, a ona stała się Matką Teresą, misjonarką miłości. Wiele lat później powie jednak, że przez całe swoje życie była pogrążona w ciemnościach. "Nie ma we mnie Boga" - pisała. Skąd zatem pochodził ogień, którym ta niepozorna kobieta rozpalała serca milionów ludzi? Skąd czerpała siłę, aby z uśmiechem na twarzy nieść pomoc najuboższym mieszkańcom slumsów Kalkuty?

Niezwykła opowieść ojca Josepha Langforda, założyciela Zgromadzenia Misjonarzy Miłości, nie tylko pokazuje życie i duchową podróż Świętej z Kalkuty, ale zawiera też jej nieznane dotąd teksty. Ukryty ogień to książka, która mówi o najgłębszych motywacjach Matki Teresy, o jej intymnej relacji z Jezusem i o niezwykłej sile, która pozwoliła jej na przemianę duchowej ciemności w światło.

Zaskakujące tajemnice życia Fryderyka Chopina, wśród nich tak podstawowe, jak kłopoty z ustaleniem daty jego narodzin czy diagnoza choroby, na którą zmarł. Obraz Chopina, jaki wyłania się z kart książki, zaprzecza ugruntowanym stereotypom. To nie geniusz żyjący w wyidealizowanym świecie romantycznych natchnień i wysublimowanych uczuć, tylko człowiek z krwi i kości: zaradny, konkretny, mocno stąpający po ziemi, wręcz menadżer własnego sukcesu.
Oglądamy wnętrza gustownych mieszkań artysty, poznajemy gatunki kwiatów, którymi lubił się otaczać, podziwiamy jego wytworną, starannie dobieraną garderobę. Zaglądamy do obfitej korespondencji kompozytora, odnajdując w niej zaskakujące błędy ortograficzne. Śledzimy starania artysty o to, "aby nabrać ciała w łydkach". Poznajemy jego fascynacje, i to nie tylko kobietami, także... pasztetem sztrasburskim. Dowiadujemy się ile zarabiał, gdzie mieszkał, na co wydawał swoje niebotyczne honoraria. To tylko wybrane motywy tych interesujących szkiców rozświetlających różnorodne szczegóły codziennego życia wielkiego artysty.

Z moich wspomnień to pamiętnikarski zapis, sporządzony przez Autorkę na prośbę jej dzieci i wnuków, który zaczął powstawać u schyłku II wojny światowej. Wspomnienia te obejmują tak rzadko opisywane czasy przed odzyskaniem przez Polskę niepodległości. „To jak pisze Eligiusz Kozłowski – nie tylko opowieść o życiu jej własnym i rodziny bliższej i dalszej, to nie tylko korowód arystokratycznych rodzin, cesarzy i książąt krwi, barwna paleta dworskich balów, przyjęć i polowań nawet w dalekiej Anglii.”

Książka zawiera wspomnienia niemieckich żołnierzy, którzy w latach 1942-45 brali udział w walkach na różnych odcinkach frontu wschodniego. Ernst Panse, radiotelegrafista w czołgu dowódcy 9. kompanii 24. Dywizji Pancernej wspomina walki w stalingradzkim "kotle" w okolicy Kałacza. Jego kompania została wysłana w charakterze "drużyny ogniowej" do rejonów zagrożonych przełamaniem frontu przez oddziały radzieckie. Porucznik Joachim Stempel opisuje walki 14. Dywizji Pancernej, która w sierpniu 1942 r. wyruszyła ze Stalino, aby wziąć udział w walkach o Stalingrad.

Lider, wojownik, rewolucjonista, Prezes, twórca IV RP, Kaczor - to tylko niektóre z określeń Jarosława Kaczyńskiego. Bez względu na sympatie polityczne, każdy musi przyznać, że to najważniejszy polityk 20-lecia wolnej Polski.
Piotr Zaremba, jeden z najbardziej wnikliwych polskich publicystów, pokusił się o pierwszą biografię Jarosława Kaczyńskiego. Opisuje karierę pełną zaskakujących zwrotów, sukcesów i upadków. Zaremba wskazuje błędy, ale też tam, gdzie trzeba dostrzec wielkość Kaczyńskiego, dostrzega. To biografia człowieka, który budzi skrajne emocje i też tak się ją śledzi - nie pozostawia czytelnika obojętnym.